ΑΝΑΚΥΚΛΩΜΕΝΑ

25/5/2009 4:32:00 μμ
535 Προβολές


Αετίσια ψυχή
Σαν μωράκι μ'έλουζε η χαρά με χάδια
μ'αγκαλίτσες και φιλιά γέμιζαν τα βράδυα.

Ηρθε και προσπέρασε, η γλυκειά ανταύγεια,
τα σημάδια της χαράς γίνανε ρημάδια.

Γιά χαρά του θέλησε  πλούτη και παλάτια
να γνωρίσω γύρεψε γκρίζα μονοπάτια.

Απονα με πέταγε μπρός στα σκαλοπάτια
να λυπάμαι μ'έκανε να τον δώ στα μάτια.

Γιά να πιώ με κέρναγε πίκρες και φαρμάκια
μέσα σ' άδειες αγκαλιές και κρυφά μπαράκια'

σιχαινόμουνα ν' ακώ πρόστυχα λογάκια
κι ένοιωθα μανούλα μου σαν τα πουτανάκια.

Γκρέμισαν τα όνειρα σβήσαν οι ελπίδες
μοναχή μου πέρασα μπόρες καταιγίδες.

Η καρδιά μου έσπασε χίλια κοματάκια
το κορμί μου να το τρών γύπες και γεράκια.

Εζησα και γέρασα γέμισα ρυτίδες
και απόμεινα να ζώ μ' ότι εσύ δεν είδες. 

Μα η ψυχή των αετών,
των πουλιών των δυνατών,
δεν κυλάει στα ρυάκια
ούτε μένει στα βραχάκια'
ξεψυχά με περηφάνεια 
και με περισσή ζωντάνια
σε κορφές ψηλές  βουνών.
----------------------------------------------------------------------
          ΧΑΜΟΓΕΛΑ

Χαμογέλα στο μήνυμα κάποιας ελπίδας
χαμογέλα στον ήλιο κι ας είναι χλωμός
στο βαθύ το σκοτάδι κι εκεί χαμογέλα
το χαμόγελο είναι πηγή του φωτός.

Χαμογέλα να είναι η ζωή σου γιορτή
Από μέσα βαθιά την καρδιά χαμογέλα
Με χαμόγελο δέξου την κάθε αρετή
Οταν νοιώθεις θλιμμένος τραγούδα και γέλα.
Γαληνεύει το σώμα, το νου, την ψυχή
Ενα φρέσκο χαμόγελο' κι από την άλλη
Λαχταρά του μυαλού σου η κάθε πτυχή
Αλλο ένα χαμόγελο' πάλι και πάλι.

Τη ζωή σου ξαπόστασε μ' ένα ταξίδι
στην πηγή των χαμόγελων, στις ξενοιασιές'
η χαρά και το γέλιο να σου 'ναι στολίδι,
μακρυά σου τα σύννεφα κι οι μοναξιές.

----------------------------------------------------------------------
  Ο Χάρος ο Αθάνατος

Θέλω του Άγιου  Θάνατου  
τη δόξα να τιμήσω
του Χάρου του Αθάνατου
θέ να του τραγουδήσω.

Του τραγουδάω βαρύ ζειμπέκικο,
να πιεί του δίνω τσιγάρο σέρτικο
και τον κερνάω σταλιά σταλιά
κούπα μισή Ινδού Κρασί!

Απ' τα ντουμάνια να ζαλιστεί 
και να μεθύσει απ' το κρασίσι
κι όταν θολώσει μές στη γιορτή,
πάνω στην πίστα μας να σηκωθεί 
και γιά την πάρτη μας να τραγουδήσει.

Μερακλωμένα να μας τα πεί ,
να φέρει γύρω του καμιά στροφή
με τη μαγκιά του, του Αθανάτου   
και ώς το θάνατο άμα θελήσει
Καλή Ζωή να μας χαρίσει'  
                         άει στην υγειά του!

----------------------------------------------------------------------
τα δικά μας Σενάρια

Απ' αγκάθια κι άν πλέξω στεφάνι
και βαρύ να σηκώσω σταυρό 
της αγάπης ο πόνος δε γιάνει
το χαμόγελο βγαίνει  πικρό.

Στην Εδέμ και στους κήπους θα φτάσω
και θα μπώ πρίν ο ήλιος να βγεί 
με νερό και με χώμα να πλάσω
μιά καινούργια γυναίκα στη γή.

Απ' τη λάσπη θα πάρω κομάτια
θα φυσήξω μιά ίδια μορφή
να θυμίζει εσένα στα μάτια
μα να έχει μιάν άλλη ψυχή.

Η ζωή τα δικά μας σενάρια
με μελάνι τα έχει γραμμένα
αφού βούτηξε πρώτα την πέννα
στα δικά σου τα ψεύτικα δάκρυα 
και μετά στης καρδιάς μου το αίμα.

------------------------------------------------------
Εποχή - Εποχή

Λουλούδια ανθισμένα
Αγάπη ταμένη
χαρά φωλιασμένη
κρεβάτι στρωμένο
το φώς αναμμένο.

σπαρτά θερισμένα
Τα χείλη βαμένα
φιλιά προδομένα
εικόνες θλιμένες
σε θύμισες ξένες.

τα φύλλα πεσμένα
Το σύνεφο κλαίει
στον άνεμο πλέει
χωρίς τιμονιέρη
φουρτούνα θα φέρει.

βουνά χιονισμένα
Μαλλιά ασπρισμένα
κορμιά κυρτωμένα
γοργά φεύγει ο χρόνος
κακό νάσαι μόνος.

------------------------------------------------------
   Προϊόντα καιρών

Προϊόντα με χνώτα ληγμένα
περασμένου καιρού,
στο βωμό του ασύδωτου κέρδους'

προϊόντα καιρών
από κάποια μυαλά ματωμένα'
κουρασμένα κορμιά
στο σωρό στιβαγμένα.

Κλοουνάκια με χιούμορ βαμμένα
στο γυαλί του λαού,
στο βωμό του ασύδοτου κέρδους'

προϊόντα καιρών
από κάποια μυαλά εκλεγμένα'
κρατικοί λειτουργοί
μονομάχοι σ’ αρένα.

Απλωμένα χεράκια κερένια
σ' ένα στοπ φαναριού,
στο βωμό του ασύδωτου κέρδους'

προϊόντα καιρών
από κάποια μυαλά πουλημένα'
δυό ματάκια δειλά,
παιδικά, πονεμένα.

Του γυαλιού εποχές
να γελάς ή να κλαίς'
συνταγές μυστικές
και ληγμένες τροφές
απ'το χτές'
φανταιζί προϊόντα καιρών
του γυαλιού οι στυγνές εποχές.

------------------------------------------------------
          στη Φίλη μου

Δέν το μπορώ να σε θωρρώ σαν γκρί συννεφιασμένο,
δεν το μπορώ το βλέμμα σου στα μάτια σου θλιμμένο,
δε σου ταιριάζει μοναξιά και ύφος πονεμένο,
είσ' ένα κόσμημα μικρό από χρυσό φτιαγμένο.

Η ευτυχία σπέρνεται μέσα στου νου τη γνώση
κι απ' την ψυχή σαν ποτιστεί, θα δέσει, θα ριζώσει,
θ' ανθίσει ο σπόρος στην καρδιά και μόλις ευοδώσει
θα βουληθεί τους ώριμους καρπούς της ν' αποδώσει.

Δε λαχταράω μιά βραδιά να μπώ στην αγκαλιά σου
έτσι γιά λίγο να γευτώ στιγμές του έρωτά σου'
άς δούν οι άλλοι, φίλη μου, τη θηλυκότητά σου
γιά μένα το σημαντικό βρίσκεται στην καρδιά σου.

η ευτυχία της στιγμής 
και της ανέμελης ορμής
δεν μέλλει να στεριώσει'
όταν το νέκταρ σου θα πιεί 
κι άλλο δε θάχει να γευτεί
με μιάς θα σε προδώσει.

------------------------------------------------------
          Υποκρισία

Υποκρίνεσαι και λές πως μ' αγαπάς
υποκρίνομαι κι εγώ πως σε πιστεύω
όσο νοιάζεσαι γιά μένα και πονάς
άλλο τόσο και εγώ θα σε λατρεύω.

Υποκρίνεσαι με ύφος Χαλιμάς
και χαμόγελο φοράς σαν της Τζοκόντα
υποκρίνομαι αφού το προτιμάς
και στο παίζω Καζανόβας με προσόντα.

Τα παιχνίδια της αγάπης και του έρωτα
συντροφεύουνε τα βράδια τ' αξημέρωτα
ξενυχτάμε στα κορμιά κι υποκρινόμαστε
ότι τάχα κατά βάθος αγαπιόμαστε.

------------------------------------------------------
       Σκλάβοι του Έρωτα

Καλή μου, 

Τις άδειες σου νύχτες που δεν αντιστέκεσαι
στον πόθο που κάνει το σώμα να λιώνει
σε νοιώθω τί νοιώθεις και πώς ερωτεύεσαι,
γυμνή,  τυλιγμένη σε λάγνο σεντόνι.

Τις γόνιμες νύχτες ποθείς κι ονειρεύεσαι,
γίνεσαι σύντροφος, πιστή κι ερωμένη,
πάνω μου γέρνεις και μόνη χαϊδεύεσαι
με κρίνα του έρωτα στο πάθος δοσμένη.

Τις πύρινες νύχτες που χύνεσαι λιώνοντας 
κι απλώνεσαι μέσα μου βουβά παθιασμένη,
μονάχος, γυμνός, σε αγγίζω λυτρώνοντας
τη σάρκα στη φύση μας τη σκλαβωμένη.

Εκείνες τις νύχτες που χύνεται η αύρα σου, 
και σβήνει του πόθου μας την πύρινη λάβα
γυναίκα μου γίνεσαι  και γίνομαι άντρας σου,
προσκυνούμε τον έρωτα’
                                    σκλάβος και σκλάβα !

------------------------------------------------------
       Σεμνή Τελετή

Μιά στερνή φορά αγκάλιασέ με
κράτα με σφιχτά
στης καρδιάς το ύψος κράτησέ με
φίλα με γλυκά

Μιά στερνή φορά ψιθύρισέ μου 
λόγια τρυφερά
και γιά έρωτα κι αγάπες πές μου 
μα τραγουδιστά.

Γιά στερνή φορά πιά χάϊδεψέ με
πάνω στα μαλλιά
κράτα μου το χέρι ζεστανέ με
νοιώθω παγωνιά.

Στη σεμνή μου τελετή 
να μην κλάψεις
να χαμογελάς'
ένα μοναχά κεράκι 
και το καντηλάκι
να μ'ανάψεις'

αλλά μη με κλάψεις,
να μου τραγουδάς.

------------------------------------------------------
  ο Μικρός μου Σταυρός
Μελοποιημένο από τον φίλο Κώστα Σμυρνιό
και τον ευχαριστώ.

Εγώ δεν είχα τη χαρά
εχθρούς να ανταμώσω
τον κόσμο για να σώσω'
μόνο αγάπη στην καρδιά
για φίλους, βόηθα Παναγιά
που μ' έπνιγε ωστόσο.

Ποτέ δεν βάστηξα δειλά
αγάπη στο ’να χέρι
και στ’ άλλο το μαχαίρι’
η αγκαλιά μου μια φωλιά
για της αγάπης τα πουλιά
κι έν’ άγιο περιστέρι.

Μικρό σταυρό φορτώθηκα
και πάνω του σταυρώθηκα
τον πόνο να γλυκάνω'
Κάνω ευχή, κάνω σταυρό
δυό στάλες καθαρό νερό
τίποτα παραπάνω

------------------------------------------------------
         Η Λαχτάρα της καρδιάς 

Να δραπετεύσεις λαχταράς απ' τη μιζέρια
και να χωθείς σε μιά φωλιά, σε μιά αγκαλιά,
μια συντροφιά να σου κρατά ζεστά τα χέρια
και να χαϊδεύει το κορμί σου με φιλιά.

Να ταξιδεύεις λες πως θέλεις με τ’ αστέρια
για να γευτείς του Παραδείσου τη μηλιά
στην αγκαλιά σου να φωλιάζουν περιστέρια
και ν’ ανταμώνεις το Χριστό σε μιάν ελιά.

Θες οι χειμώνες σου να γίνουν καλοκαίρια
θες παραμύθι που να έχει βασιλιά
να ξεπεράσεις της ζωής τα βαλτονέρια
την ευτυχία σου να πιείς γουλιά γουλιά.

Θες τριαντάφυλλα ν’ ανθίζουν στα παρτέρια
κι επίσης θέλεις μια λευκή γαρυφαλλιά 
μα και στ’ ατέλειωτα του πόθου σου νυχτέρια
να ευωδιάζει στα μαλλιά σου η πασχαλιά.

Νοιώθω την άγρυπνη λαχτάρα της καρδιάς σου
αυτό τ’ ατέλειωτο τικ τακ που σε κρατά
σκλάβα του έρωτα που ζει στα όνειρά σου
να μου φωνάζει κάθε τόσο δυνατά ’
               σ’ αγαπώ ! σ’ αγαπώ ! σ’ αγαπώ !

------------------------------------------------------
Κάθε Μέρα Γιορτή

Κάθε μέρα θα είναι γιορτή 
άμα νοιώθει καλά  η ψυχή'
άμα νοιώθει καλά σου η ψυχή
και γεμίζει αγάπη.

Και γιορτή θε να πεί 
με χαρά να ξυπνάς το πρωΐ
και να νοιώθεις περίσσια στοργή 
γιά τον άρχοντα ήλιο που λάμπει!

Κάθε μέρα θα είναι γιορτή 
άμα νοιώθει καλά σου η ψυχή..
να λυτρώνεσαι κάθε βραδυά 
και βαθειά στη ζεστή σου καρδιά 
να φωλιάζουν ονείρατα αγγέλου λευκά. 

Γιορτή και Αγάπη θα πεί, 
στην καρδιά σου γιορτή κάθε μέρα 
να γελάς, να γελάς,
με χαρά να γελάς 
και γλυκά τρυφερά 
να της τό τραγουδάς. 

'' Σ' αγαπάω γιατί είσαι 
ότι είσαι 
και να μ' αγαπάς το ίδιο 
σαν κι εγώ ''.

------------------------------------------------------
της Αγάπης το Φώς

Αμέτρητοι άνθρωποι 
στην άδεια την πόλη,
παρουσίες πολλές
όμως λείπουνε όλοι.

Αγέλαστα πρόσωπα
με μάσκες γελούσες,
εκκλησιές αδειανές
μα κυρίες θεούσες.

Συνουσίες, ανέραστες
μιάς στιγμούλας ξεπέτα,
κοινωνίες ανούσιες,
τυπικά σούρτα φέρτα.

Σ' ένα κόσμο γεμάτο κενό
με ληγμένα αισθήματα
πως να βρώ τη χαρά
που να κάνω δυό βήματα.

Στο μυαλό  μου θολή μοναξιά
στην ψυχή μου οδύνη
μοναχά της αγάπης το φώς
στην καρδιά μου δέν σβήνει.

(Σ' ένα κόσμο γεμάτο κενό
με ληγμένους ανθρώπους κι αισθήματα
πως να βρεί το παιδί μου χαρά
που να κάνει τα πρώτα του βήματα.)

------------------------------------------------------
         Όνειρα Δώρα μου

Δραπετεύσανε τη νύχτα τα όνειρά μου
απ’ του ύπνου τη γλυκότερη μορφή
ξεγλιστρήσανε δειλά απ’ τα βλέφαρά μου
κι ανεβήκανε στην πιο ψηλή κορφή

Ανταμώσαν τους Θεούς τους βασιλιάδες
ευλογήθηκαν με γνώση θεϊκή
κι αφού γύρισαν στου νου μου τις κοιλάδες
μ’ αναθρέψαν με τροφή βασιλική.

Χαιρετίζω τον καινούριο μου τον ήλιο
που με στέφει με το φως του βασιλιά
ν’ αφεντεύω στου μυαλού μου το βασίλειο
και στ’ ακόρεστα της σκέψης μου κελιά.

Όνειρα δώρα μου, δραπέτες της ζάλης μου
του ήλιου τρυγήσατε το φως, στα κελιά μου 
με χρώματα σβήσατε στο νου τα σκοτάδια μου 
όνειρα δώρα μου και φως βασιλιά μου.

------------------------------------------------------
                 Παράπονο κι ευχή

Ήταν τη νύχτα πούγειρα στερνή φορά κοντά σου
και το κορμί μου γέμιζες σημάδια από φιλιά
που πέταξες τη χαραυγή πετώντας μου ένα γειά σου
όπως τ' αποδημητικά, πολύγαμα πουλιά.
ευχή της νύχτας πούφυγες κι έφυγα από κοντά σου

Ήταν αυγή που γίνανε στεγνά τα δάκρυά μου
που κάθε σου γλυκό φιλί μου γίνηκε πληγή
και κάθε ανάσα σου καυτή φωτιά στα σωθικά μου'
κάθε πληγή που άνοιξε ακόμα αιμοραγεί.
μα της αυγής παράπονο που μείνανε πληγές

Ευχή της νύχτας πούφυγες κι έφυγα από κοντά σου
και της αυγής παράπονο που μείνανε πληγές'
οι νύχτες δεν ευλόγησαν καρπό του έρωτά σου
γιαυτό μου φαίνεται η αυγή πως ήταν μόλις χτές.

Μ' άγια δροσιά τα χείλη σου αγάπες να στα ραίνουν
κι έρωτες να φωλιάζουνε βαθειά σου στην καρδιά
ανέραστες οι αγκαλιές γυμνές να σε προσμένουν
κι εγώ θα κάνω μι' αγκαλιά του κόσμου τα παιδιά. 

------------------------------------------------------
                 Αλήθεια

Πειρασμοί σε καλέσανε φως μου ν' ανοίξεις
τα φτερά και να πας σε μιαν άλλη φωλιά
κι αφού πια θάχω πιεί τα στερνά σου φιλιά
κι απομείνω με χείλη στεγνά κι αναμνήσεις
μιαν ευχή θα σου γνέψω χωρίς συγκινήσεις'
νάσαι πάντοτε Φως μου καλά κι ας μ’ αφήσεις.

Η σιωπή των ματιών σου στενεύει το χρόνο
και ζυγώνω στα πρόθυρα της μοναξιάς'
σε καλούνε οι χτύποι μιας άλλης καρδιάς
και στη σκέψη πως χάνεσαι σβήνω και λιώνω
μα στο κάθε σου διάβα ευχές θα σου στρώνω'
νάσαι πάντοτε μόνο καλά κι ας ματώνω.

Στη φυγή σου ζωγράφισα μ' ένα μολύβι
προσευχές κι επικλήσεις για νάσαι καλά
κι όταν πλέον νοιαστείς η καρδιά σου τι κρύβει
δες το φως της Αλήθειας'  θα νοιώσεις  πολλά.

Την αυγή που ο πόθος του έρωτα λυώσει,
η καρδιά θα ματώσει, μπορεί και να κλάψει,
μα το φώς όπου θάχει το νου ξαστερώσει
στην καρδιά σου θα μπει την Αλήθεια να λάμψει '

την Αλήθεια που λούζεται μόνο με φως,
τη γυμνή την Αλήθεια, αυτή των αγγέλων
που τιμάει κι ασπάζεται κάθε σοφός
στο βαθύ παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον :

Η πορεία του έρωτα κάπου τελειώνει,
με τη φλόγα του καίγεται, λιώνει σα χιόνι
κι αν το τόξο του βέλη πετά που πληγώνουν
η αγάπη γιατρεύει τις καρδιές που ματώνουν.

------------------------------------------------------
          Γεννηθήτω

Στην ουράνια μισή γειτονιά, των αγγέλων,
γαληνεύει ο νούς, τον λυτρώνει ο χρόνος'
οι ψυχές ατενίζουν τ' απέραντο μέλλον
και στης γής τη μισή αλυχτάει ο πόνος. 
 
Στις ανόμιες μισές γειτονιές, 
οι ζωές, τα κορμιά  κι οι ψυχές,
άς γενεί ν' ανταλλάξουν ευχές
κι η ουράνια, στη γή να απλώσει.

Στην ουράνια μισή, η μεγάλη αλήθεια
βασιλεύει γυμνή με αγιόπλαστο στέμμα
και στην άλλη, στη γή, παγειομένη συνήθεια,
μισερή θαλπωρή, φασκιομένη με ψέμα.

Στις ανόμιες μισές γειτονιές, 
οι ζωές, τα κορμιά  κι οι ψυχές,
άς γενεί ν' ανταλλάξουν ευχές
κι η ουράνια, τη γή να λυτρώσει.

------------------------------------------------------




gripan


Posts

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ
6/6/2009 1:34:00 πμ
549 προβολές

ΣΑΤΥΡΙΚΑ και άλλα
1/6/2009 3:48:00 πμ
697 προβολές

ΑΝΑΚΥΚΛΩΜΕΝΑ
25/5/2009 4:32:00 μμ
535 προβολές