ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

6/6/2009 1:34:00 πμ
605 Προβολές


Στην κόρη μου

Ο άντρας,
νάναι μάτια μου, 
τ' άλλο μισό σου ταίρι'
να τον κοιτάς κατάματα! 
να λάμπεις σαν αστέρι.

---Η ευτυχία χτίζεται,
ως λένε, 
βήμα - βήμα'
δίχως αφέντρα σπιτικό, 
σκορπά στο πρώτο κύμα.

---Να αγαπάς αληθινά' 
και γιά να τον κερδίσεις, 
το σπίτι σας γιά χάρη του φρόνιμα να φροντίσεις'

με χάρη να τον καρτερείς αργά το μεσημέρι'
και το φαΐ,
νάναι ζεστό από δικό σου χέρι. 

---Για Κείνον !
νάναι ανοιχτή η αγκαλιά σου μόνο'
κοντά του νάσαι η χαρά, 
μαζί του και στον πόνο.

---Σαν τον αγγίζεις, 
τρυφερά, 
σαν άγιο περιστέρι,
τότε  μονάχα η χαρά, 
χαρά θέ να σου φέρει..

Μάτια και φώς μου' 
μάτια μου !

όταν τον αντικρύζεις,
ένα ζεστό χαμόγελο 
αρκεί να του χαρίζεις 
και τα παιδιά σας μάτια μου...
ΕΣΥ ! να τα ταΐζεις
με γάλα από τα στήθια σου
και να τα νανουρίζεις !
--------------------------------------------------------------------------------
Στις Μητέρες των Φίλων μου

Σ' έλουσε η μοίρα μ'άρωμα και φυσική λεβάντα
κι ένα πρωϊ, μικρό πουλί, φτερούγισες για πάντα.

Ας ήταν το χεράκι σου σιμά μου να τ' αγγίζω
και να σε νανουρίζω'
να μη μου λείπεις σπλάχνο μου να μη βαρυαστενάζω
κι ούτε καϋμούς να βγάζω .

Ξύπνα και πέσ' μου γιόκα μου πώς ήταν στ'όνειρό μου
να βγώ στη βρύση να νιφτώ να κάνω το σταυρό μου,
την Παναγιά να ασπαστώ να βρώ το λυτρωμό μου !

Κι άν έτσι θέλησε ο θεός κι είναι το ριζικό μου
θα πνίξω τον καϋμό μου'
και τα βραδάκια  θάρχομαι καντήλι να σ'ανάβω
παρηγοριά για νάβρω.

Θεέ μου μακάρι,
προσευχή θερμή σου απευθύνω'
Εσένα ! 
που για χάρη μας, σούχουνε γιό σταυρώσει,
τον πόνο τούτο πούνοιωσα μάνα ποτέ μη νοιώσει.

Σ' άβυσο το κορμάκι σου
τα σωθικά μου σκίζω 
ανάβω το κεράκι σου 
και κρίνα σε στολίζω'
μά....δε σε νανουρίζω.
--------------------------------------------------------------------------------

--------------------------------------------------------------------------------
σερ Μπιθι...ο εμπνευστής μου !

Μεγάλωσα με τα τραγούδια του, σε δύσκολες εποχές 
 και είναι, ίσως, ο πιό αγαπημένος μου τραγουδιστής.
Έφυγε στις 7 του Απρίλη το 2005. 
Τότε ήρθε και η πρώτη μου έμπνευση, χωρίς να υπάρχει κάτι προηγούμενο
κι έγραψα τους πρώτους μου στίχους οι οποίοι κατέληξαν στο 
         " Ουράνιο Κόκκινο Νησί ". 

Από τότε και μετά ο στίχος έγινε το αγαπημένο μου χόμπυ.  
          στη μνήμη του λοιπόν !

         Δυό γιοί,αετοί χωρίς φτερά
         Δοξαστικής Μυρσίνης
         σε συνοδεύουνε
         στη γή μιάν  Άνοιξη Ακριβή'
               Μαύρες ωδές !

         Χίλιοι νεκροί και νοητός, 
         ήλιος Δικαιοσύνης,
         σε περιμένουνε'
         σ'' Ουράνιο Κόκινο Νησί'
              Άσπρες χορδές !

         Μαύρες ωδές κι άσπρες χορδές,
         στου λιακωτού την πόρτα,
         αγγέλων συνοδειά'
         στ' άσβηστο σώμα του Μαγιού,
         μέσ' απ' του νού τα φώτα,  
         υπόκλιση βαθειά !

         Ανοιξης γιέ , λαού αητέ, 
         αοιδέ της Ρωμιοσύνης 
         και της Δικαιοσύνης,
         τ' άλογα της Ειρήνης,
         νεκρός κι ορθός καβαλικεύεις ! 

         Λουσμένος στάλες καταχνιάς,
         άγιας ουράνιας κρήνης 
         κι ανθούς σπιτίσιας λεμονιάς ,
         τιμή της Δεσποσύνης,
         τα όνειρά σου  ζωντανεύεις,

         σ' Ουράνιο Κόκινο Νησί !
         όπως τα όνειρα
         που έκανες από παιδί !
----------------------------------------------------------------

Μετά άκουσα στην τηλεόραση για την Έλσα'
μιά 18χρονη κοπέλλα που έπασχε από καρκίνο
και το γνώριζε.
Όμως δεν το έβαλε κάτω' συνέχισε την ζωή της κανονικά.
Έδωσε εξετάσεις πέρασε στο Πανεπιστήμιο...
Δεν ξέρω σήμερα πλέον αν ζει (το εύχομαι).

          Ελπίδας   σαλπισμα

Ε χεις μιάν Άνοιξη στην αγκαλιά σου
Λ ουλούδια αρώματα κι άσπρα πουλιά'
Σ τέλνουν μηνύματα τα όνειρά σου
Α νθεί στα χέρια σου η πασχαλιά.

Θα πάει καιρός μέχρι ο θεός το χέρι του ν' απλώσει
να σε καλέσει δίπλα του γιαγιά μ'άσπρα μαλλιά'
κάνε μιά αγάπης προσευχή, δύναμη θα σου δώσει 
κι ευλαβικά να προσκυνάς τη μάνα Παναγιά.

Δε σταματάω να κάνω όνειρα για τη ζωή   
                                     θα συνεχίσω
είναι ζωή γεμάτη όνειρα από παιδί             
                                     θα τα κρατήσω
την αγαπάω όπως τον ήλιο μιά χρυσαυγή   
                                     θα τη φωτίσω
δέκα οχτώ τα νοιώθω μόνο σα μιά στιγμή  
                                     θα ξαναρχίσω
είμαι λουλούδι που λαχταράει νερό να πιεί  
                                     θα με ποτίσω
χαμογελάω, το γέλιο βγαίνει απ' την ψυχή   
                                     θα το χαρίσω
δε θα τα σβήσω τα όνειρά μου σαν το κερί  
                                     θα προσπαθήσω!

Και θα δωρίσω στο θάνατό μου
πούχει φωλιάσει μέσ' το κορμί,
τόση πνοή,
    όση χρειάζεται
         το σάβανό μου για να καεί'

θα αναστήσω, σαν το θεό μου πού προσκυνώ,
τον εαυτό μου'
θα τραγουδήσω τον ερχομό μου!

Ζώ ! τη ζωή να τραγουδώ' ζωή γλυκειά.
Ζώ ! γιά να της χαμογελώ' και με φιλιά, όπως παλιά.
Ζώ ! να της λέω σ'αγαπώ' με μιά αγκαλιά
Ζώ ! κι είμαι δώ για να σας πώ, νοιώθω καλά
Ζώ ! γιά ...  με σας να ζήσω!
                                          σάς αγαπώ!
---------------------------------------------------------------

Στις 16 Αυγούστου 2005 Πεθαίνει η Βίκυ Μοσχολιού.
Η στιχουργική έχει πλέον αρχίσει να μου γίνεται, κατα κάποιο τρόπο, πάθος.
Έτσι καταλήγω "στο Στέκι των Αθάνατων"

Πάνω στο γλυκοΰπνι σου ο πάνσοφος Θεός
γνέφει τ' αγγέλου ορθός κι η όψη σου χλωμιάζει'
μ'ανθούς και ροδοπέταλα το διάβα σου να ράνει,
με μύρο και λιβάνι το σώμα που λαγιάζει.

Γνέφει και τ' Άστρου της αυγής την ώρα που χαράζει
και η μορφή σου αλλάζει, να πορευτεί στον Αδη'
ζεύει κι ο Ήλιος στ' άρμα του το Μουσικό Πανέρι, 
και μέρα μεσημέρι οδεύει στο σκοτάδι.

Ο Μουσηγέτης τ' ουρανού την άρπα του προσφέρει
στου τραγουδιού τ' αστέρι να τραγουδά με χάρη,
ώς του θανάτου ο άρχοντας που θα του τραγουδήσει,
μια πόρτα να σφαλίσει παιδί μην ξαναπάρει.

Σβήσανε τ’ άστρα κι έσβησες 
Βασιλικό μου φως’
ως φαίνετ’ ο καλός Θεός 
σε θέλει πιο κοντά του.

Στο Στέκι των Αθάνατων στην πίστα τη δικιά του
παρέα με τα λαϊκά  Αγιουργήματά του,
του Μπιθικώτση τη φωνή της Ρίτας και του Στράτου 
για να χορεύει θεϊκά κι αυτός τη ζεμπεκιά του.
-----------------------------------------------------------------------------

8 Νοεμβρίου του 2005 φεύγει από τη ζωή
ο Αλέκος Αλεξανδράκης' αγαπημένος ηθοποιός.
Γράφω, ορμώμενος από μιά συνέντευξη 
της τελευταίας του συζύγου Νόνικα Γαληνέα.

Αρμενίσαμε αγνά τη ζωή μας  Αλέκο 
στο πλατύ μουσκεμένο σανίδι'
η καρδιά  μας, 
παλιό μυρομένο στασίδι ,
να χωρούν οι μεγάλες αγάπες 
στο στερνό μας ταξίδι.

Τον καιρό, 
τον οργώσαμ' αργά, 
στο μακρύ μας σεργιάνι'
του φυτέψαμε ρόδα λευκά 
κι ασπροκόκκινα αστέρια'
να ντυθούν οι βραδιές φωτεινά 
και με φρέσκα λουλούδια στα χέρια ,
η  σιωπή μας να πλέξει στεφάνι !

Ζευγαρώναμ' απλά τα γυμνά όνειρά μας  
στη φωλιά των αγνών μας ερώτων
κι απομένω να ζώ στη σκιά μας
των βαθειών μας ονείρων των πρώτων.
----------------------------------------------------------------------------
Στην Μεγάλη Κυρία

Κατέβασες απ' τα βουνά μέρα να μη σε δεί ξανά
νύχτες μαυροφορούσες'
άνοιξες πέτρα να κλειστείς κι είπες στα μαύρα θα ντυθείς 
για κείνον π' αγαπούσες'

μα τα κορίτσια απ' τα παλιά έριξαν κάτω τα μαλλιά,
σαν γλυκοτραγουδούσες,
γιά να πιαστεί ο Σταυραητός ν' ανέβει απ' τη λησμονιά
όπου τον καρτερούσες.

Και τότε, ανοίξαν οι ουρανοί'
από του φεγγαριού το φώς ξεπρόβαλλε ο λεβεντονιός,
άναψε η φλόγα στο δαδί, σε φίλησ'  ο Αυγερινός 
κι έγινες πόνος κι αδερφός .

Μητέρα των τραγουδιστών και Παναγιά των τραγουδιών,
χιλιόχρονο λουλούδι,
έκανες πέτρα την καρδιά και της ζωής μας το βοριά 
τον έκανες τραγούδι !

Μητέρα των τραγουδιστών κι Αρχόντισα του ήλιου,
πού τον τραγούδησες φονιά,
με τα τραγούδια εκείνα σου (και λίγο από Καταχνιά),
ξανάνοιξε τα κρίνα σου και στη δική μας τη γενιά.

Ξανάνοιξε τα κρίνα σου
γιά νάναι κάθε μέρα
γιορτή που φέρνει στην ψυχή
την αύρα σου Μητέρα.
-----------------------------------------------------------------------------
Στην Άντζυ Σαμίου

Το δικό σου Μάνα, χέρι,
πάλι πίσω θα τον φέρει'
να τον αγαπάς !
να γενείς του νού του αστέρι
και στο σώμα του νυστέρι
που αναγέννηση θα φέρει'
να τον οδηγάς !

Στο σταυρό του ένα Αγιοκέρι
κι ένα άσπρο περιστέρι
νιότης να κρατάς'
βγάλτου τα καρφιά απ' το χέρι,
άδραξε τον πόνο ταίρι !
η ζωή σ' αυτά τα μέρη
είναι Γολγοθάς.

Η Ανάσταση, του πρέπει
κι από τη δική σου σκέπη
κάτω, καρτερεί,
η καρδιά σου να τον βλέπει,
την αγάπη σου να δρέπει
γιά ν' αναστηθεί'

να τον αγαπάς μανούλα
κι όποιος αγαπά μπορεί.
------------------------------------------------------------------------------
Στον Πασχάλη Τερζή

Σ' ευχαριστώ! που μούδωσες χαρά να σε γνωρίσω
και την καρδιά μου γέμισες μ' αγάπη περισσή,
μα θέλησαν οι ουρανοί, μισή! χαρά να ζήσω
και ν' απογίνει ανάμνηση η άλλη μου μισή.

Ήταν τη νύχτα πούρθανε αγγέλοι να σε πάρουν
για να σε πάνε στο Θεό και μπρος στην Άγια Κρίση'
κείνη τη νύχτα που οι ψυχές γιά την ψυχή γιορτάζουν
πού αφήνει τα εγκόσμια κοντά τους να γυρίσει.

Άρχισαν αντίστροφα να κυλούν οι χρόνοι,
πλάϊ σου ξαγρύπνησα γιά να κοιμηθείς'
κράτησα το χέρι σου να μη νοιώθεις μόνη,
σταύρωσα τη σκέψη μου να μην ξεχαστείς.

Στέγνωσα τα δάκρυα και λευκό σεντόνι
την καρδιά μου σούστρωσα, γιά να σκεπαστείς'
του Κυρίου Θέλημα κι οι χαρές κι οι πόνοι
της ζωής μου άγγελε, έφυγες νωρίς.

Ένα βρεφοβλάσταρο, να ποτίζει ο χρόνος,
φύτεψες γι' ανάμνηση κι αύρα τρυφερή,
μη θεριέψει μέσα μου της φυγής σου ο πόνος
και θελήσει μου η ψυχή νάρθει να σε βρεί.  

Από τ' άστρα, μ' έγειρε η ανασεμιά σου
σ' αγκαλιά απρόσμενη μα ονειρευτή
κι έμεινε ν' ακολουθείς απ' τα όνειρά σου
το γλυκό μας όνειρο πούγινε  ζωή.

Να διαβείς ουράνιους τόπους λατρεμένους,
ν' ασπαστείς τους Άγιους  και να αναπαυτείς'
μές στους κήπους κρίνε μου, τους παραδεισένιους,
θ' ανταμώσουμε ξανά '     να με καρτερείς !!!
-----------------------------------------------------------------------------
Στην Σοφία Αλιμπέρτη

Άγιέ μου Άγγελέ μου Μιχαήλ Αρχάγγελέ μου
άπλωσέ μας τα φτερά σου τα λευκά.

Τη λευκότητά τους στρώσε 
σαν σεντόνι απαλά στην ποδιά μου,
να φωλιάσουν η δική του
η ανερώτευτη καρδιά κι η δικιά μου, 
δυό σε μιά αγκαλιά'
τύλιξε τα όνειρά μου στ' άσπρα σου φτερά
όπως στα παιδιάστικά μου χρόνια τα παλιά.

Άγιε φύλακα πιστέ μου 
άπλωσέ μας τα φτερά σου τα λευκά.

Την αγνότητητά τους δώσε στα παιδιά μας έτσι ώστε,
νάχουν ηθικές αξίες, στόχους σταθερούς,
δρόμους φωτεινούς και ιδανικές πορείες.

την Υγειά τους χάριζέ τους Πίστη Ελπίδα κι Ευτυχίες.

Μιχαήλ Αρχάγγελέ μου
άπλωσέ μας τα φτερά σου τα λευκά.

Σκέπασέ μας με φροντίδα σαν φροντίδα της μανούλας, 
τόσο τρυφερά !
φώτισέ μας την ελπίδα με τα λόγια της Χαρούλας
τα προφητικά !

Τα καλά καλά μα φύγαν είναι χθεσινά'
τα καλύτερα τα ζούμε καθημερινά,
μα καλύτερα ακόμα και πιό ρόδινα
είναι κείνα που θα έρθουν,  
τα αυριανά !

Ότι μέχρι τώρα είδα με τα μάτια της Σοφούλας,
είναι αυθεντικά.

Το χρυσάφι χάρισέ το
Άγγελέ μου με χαρά μου
σ' όσους αγαπούν φτηνά'
και στους άλλους ,
την υγειά μας γιά παντοτεινά !
------------------------------------------------------------------------------
Στον Ζαφείρη Μελά

Στα πλατιά της καρδιάς σου 
ανθισμένα δρομάκια,
ζεί μιά όμορφη πόλη'

τραγουδώ με τον Πόλυ,
στα στενά της ζωής
χθεσινά μου σοκάκια .

Γιέ! μικρέ μου ακριβέ,
της καλής μου χαράς θησαυρέ,
με  της γης τα παιδάκια 
οδηγείς  τη φωνή μου 
απαλά ως τ' αστέρια '

της φιλίας κρατάς
τρυφερά μέσ' τα χέρια,
δυό δεμένα πουλάκια 
που γυρίζουν το χρόνο στο χτές'
δυό λευκά περιστέρια ! 

Τριγυρνώ με τον Πόλυ
στην απέραντη πόλη,
στα στενά της ζωής 
χθεσινά μου σοκάκια '

και γυρνάμε το χρόνο σεργιάνι,
ν' ανταμώσουμε φίλους
στα παλιά τα βραδάκια !
-----------------------------------------------------------------------------
Στον Τάκη Παπαγιαννακόπουλο

Στη ντουλάπα σκονισμένη, 
λίγο παραπονεμένη,
κρέμεται μια καπαρντίνα 
που θυμίζει χρόνια φίνα .

Ίσως, παραμελημένη 
και λιγάκι λυπημένη,
όμως όχι ξεχασμένη 
από το δημιουργό.

Κάποια μέρα στην Αθήνα, 
τέλος χρόνου, αρχές του μήνα,
κάπου στην Αριστοτέλους, 
πριν απ' την αρχή του τέλους,

ένας γέρος ντερμπεντέρης, 
μάγκας !  και ανοιχτοχέρης,
έδωσε την καπαρντίνα, 
σ' ένα νέο στιχουργό.

Κι έμεινε, στο μπάρμπα Τάκη  
που υπομένει στο τσαρδί του,
ένα ταπεινό σπιτάκι 
και καϋμός γιά το παιδί του.

Δίχως πλούτη και παλάτια 
για των αλλονών τα μάτια !
μα με πόνο στην ψυχή του 
για την άσωτη ζωή του!

Μπάρμπα Τάκη ξημερώνει 
τ' άστρα γύρω σβήνουνε'
άει ! να πούμε τραγουδάκι
με της νιότης το μεράκι
μήπως κι απαλύνουμε'
κι όλα εδώ θα μείνουνε !




gripan


Posts

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ
6/6/2009 1:34:00 πμ
605 προβολές

ΣΑΤΥΡΙΚΑ και άλλα
1/6/2009 3:48:00 πμ
762 προβολές

ΑΝΑΚΥΚΛΩΜΕΝΑ
25/5/2009 4:32:00 μμ
597 προβολές