ΣΕΛΙΔΑ 88 (αφιερωμένο...)

18/11/2009 4:21:00 μμ
744 Προβολές


Έκλεισες τα φώτα... κλείδωσες τις πόρτες... τράβηξες τις κουρτίνες να μην μπαίνει ούτε το φως του φεγγαριού........ Κι είχε πανσέληνο το βράδυ εκείνο.....
"Άδειασες" το σώμα σου στη καρέκλα του γραφείου..... Έβαλες ένα gin... Συνήθως το έπινες με λεμονάδα ή tonic... Τώρα, ούτε καν πάγο δεν είχες. Άναψες το μικρό φως του γραφείου....
Άρχισες να σκαλίζεις με το μολύβι στο χαρτί... Σε παίδευε καιρό τώρα η ρημάδα η 88 σελίδα.... Σ'άρεσε να γράφεις στο χαρτί... Με τον "διάολο" τον υπολογιστή δεν τα πήγαινες και πολύ μέλι γάλα....
Έγραφες... έσβηνες... έγραφες ξανά.... Τόσες λέξεις στο μυαλό κι όμως... Τίποτα δεν έβγαινε τόσο καλό όσο οι απαιτήσεις σου....
Έγειρες το σώμα πίσω.... Κοίταξες το ταβάνι, ρούφηξες σαν διψασμένα το τρίτο τσιγάρο που είχες προλάβει ήδη να ανάψεις... πήρες μια γουλιά ποτό στο στόμα. Δεν σκεφτόσουν εκείνη τη στιγμή... Κοιτούσες μόνο τις σκιές που έφτιαχνε το αχνό φως στους τοίχους... "Σαν τις σκιές της ζωής μου"... σκέφτηκες μόνο μια στιγμή....
Κοίταξες ξανά στο χαρτί... και ξανά στο τοίχο.... Προσπαθούσες να πλέξεις, να μπλέξεις το "έχω" με το "θέλω"... Ως εκείνη τη στιγμή το κατάφερνες με μεγάλη επιτυχία. Μα ήταν μέρες που τίποτα δεν γέμιζε το λευκό χαρτί... τίποτα δεν ήταν αρκετό....
Πέμπτο τσιγάρο... τρίτο gin.... O τοίχος ένιωθες να κλείνει... το ταβάνι να χαμηλώνει....
Πετάχτηκες σαν ελατήριο όταν άκουσες έναν χτύπο στη πόρτα... Ποιός τολμούσε να σε βγάλει από τον βυθό που είχες βουλιάξει;
Δεν απάντησες... δεν σε ένοιαζε ποιος ήταν...
Ξανά ο χτύπος...
"Ποιός;;" φώναξες θυμωμένα στη τρίτη απόπειρα του "αγνωστου" να σε αποσπάσει από τις σκέψεις σου.... Καμία φωνή. Μόνο ένας χτύπος στη πόρτα....
Σηκώθηκες φανερά εκνευρισμένος. Προχώρησες προς την είσοδο του σπιτιού... αρκετά μέτρα από το απομονωμένο γραφείο.
"Ποιός;;" ρώτησες ξανά με δυνατή φωνή... καμιά απόκριση. Πήγες να φύγεις και πάλι ο χτύπος... άνοιξες με δύναμη και εκνευρισμό έτοιμος να στείλεις στο διάολο κι ακόμα παραπέρα όποιον ήταν στην άλλη πλευρά της πόρτας.
Αντίκρυσες... τίποτα. Κανείς... Μόνο ένα ελαφρύ αγέρι εισέβαλε στο σπίτι... Κι είχε άπνοια...
"Κολόπαιδα".... είπες φωναχτά....
Έκλεισες με δύναμη τη πόρτα, κλείδωσες και προχώρησες προς το γραφείο... και τον βυθό σου, ξανά.
Κάθησες στη καρέκλα αλλά δεν ήσουν όπως πριν... κάτι σε ενοχλούσε... Σαν να υπήρχε μια παρουσία ξαφνικά στο χώρο... στο χώρο σου.
Ένα φως άναψε στον υπολογιστή... είχες μήνυμα. Το άνοιξες...
"καλησπέρα....".
Όμως δεν ήξερες τον αποστολέα.
"Καλησπερα, ποιός;" απάντησες....
"Εγώ..."
Περίεργο μήνυμα.... Κάποιος φίλος σου έκανε πλάκα. Είπες να την ακολουθήσεις... Δεν είχες κάτι καλύτερο να κάνεις.
"Εσύ... ποιός;;;;" απάντησες ξανά.
"Εγώ... εσύ."
"Με δουλεύεις;;;;"
"Όχι.... είμαι... εσύ. Η αλήθεια σου. Αυτό που ψάχνεις. Η 88 σελίδα..."
"Ρε φίλε, δε κόβεις το δούλεμα;"
"Είμαι εσύ... πίστεψέ με"
Ρε άη.... είπες και έσβησες τον υπολογιστή. Όποιος μαλάκας κι αν ήταν, δεν έπρεπε να παίζει μαζί σου.... Όχι εκείνο το βράδυ....
Έβαλες λίγο gin ακόμη.... Άναψες κι άλλο τσιγάρο... Είχες ήδη γεμίσει το τασάκι με αποτσίγαρα και το δωμάτιο ήταν σαν τεκές από το καπνό.....
Άδειασες το ποτήρι με μιας. Ήθελες να ηρεμήσεις.... Έγειρες πισω τη πολυθρόνα... έκλεισες τα μάτια....
"Γιατί δεν με πιστεύεις;" Άκουσες μια φωνή....
Πετάχτηκες! Άλλο πάλι και τούτο!!!
"Ώρα είναι να ακούω και φωνές από το υπερπέραν!"
"Πίστεψε... σε ό,τι δεν είναι δυνατον τα μάτια να δουν, σε όσα δεν είναι ικανά τα χέρια να αγγίξουν.... Πίστεψε και θα δεις.... και θα αγγίξεις...."
Είχες μείνει παγωμένος.... ένιωθες μια παρουσία γύρω σου, μια ζεστασιά.... Δεν μπορούσες να κουνηθείς.... ούτε να καταλάβεις τί συμβαίνει. Μπορούσες μόνο να ακούς....
"Πίστεψε.... σε σένα. Στην αλήθεια. Υπάρχει κι ας μην τη βλέπεις... Κατάλαβέ τη."
.........................................................................................................................
.........................................................................................................................
.........................................................................................................................
Ξύπνησες από τον ήχο μιας εξάτμησης που "έσκασε" έξω. Κοίταξες το ρολόι του τοίχου... 10:45.... το πρωί. Κυριακή.... Σηκώθηκες πιασμένος από τον ύπνο στη καρέκλα του γραφείου και με έντονο πονοκέφαλο από το ποτό και τον καπνό.... Έριξες λίγο νερό στο πρόσωπό σου, έφτιαξες έναν καφέ σκέτο και άνοιξες τα παράθυρα στο γραφείο... Λίγος καθαρός αέρας θα σου έκανε καλό.
"Περίεργο όνειρο...." σκέφτηκες....
Μηχανικά σχεδόν πήρες το τετράδιο που έγραφες... και πριν το καταλάβεις.... είχες ήδη γεμίσει την σελίδα... 88. Και την 89.... και την 90... και την 102.... εκείνο το πρωί γέμισες 15 σελίδες...
Κι ήταν περισσότερο καλές.... από τις απαιτήσεις σου....
Έκανες πίσω φανερά ικανοποιημένος.... "Περίεργο όνειρο..." είπες με φωνή.........
Ή μήπως δεν ήταν.... όνειρο;.......................................................................




Airam


Posts

Ε, ΚΑΙ;
19/11/2009 10:09:00 πμ
664 προβολές

Σκόρπια... απογευματινά.
19/11/2009 10:09:00 πμ
720 προβολές

ΣΕΛΙΔΑ 88 (αφιερωμένο...)
18/11/2009 4:21:00 μμ
744 προβολές

ΜΠΑΜΠΑ ΜΟΥ.....
14/11/2009 11:05:00 μμ
457 προβολές

Η ΑΧΤΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ
14/11/2009 9:59:00 μμ
676 προβολές