ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ...(...http://johnprevenios.ning.com/profiles/blogs/skorpies-skepseismhepos

12/12/2009 11:51:00 μμ
1187 Προβολές


ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ...(...Μήπως γίναμε ρομπότ?)Δημοσιεύτηκε από τον/την Νίκη-Αννα Παπουλάκου στις 25 Ιούνιος 2009 και ώρα 11:30
Δείτε το ιστολόγιο του Νίκη-Αννα Παπουλάκου
.To καθημερινό τρέξιμο για να τα προλάβουμε όλα, η ανάγκη επιβίωσης , η υπερκατανάλωση, η τηλεόραση, το computer και γενικά ο τρόπος που ζούμε σήμερα, μας έχει βγάλει έξω από την με ‘’γυμνό οφθαλμό’’ όψη των πραγμάτων και των ανθρώπων γύρω μας! Συλλέγουμε πληροφορίες σκόρπιες και επιφανειακές όπως μας δίδονται , χωρίς να τις επεξεργαζόμαστε και να έχουμε προσωπική τελική άποψη. Βασιζόμαστε στην ενημέρωση που λαμβάνουμε και διαμορφώνουμε άποψη δεδομένη. Δεν προλαβαίνουμε να δούμε τι συμβαίνει γύρω μας , στο διπλανό μας, ακόμη και σε μας τους ίδιους! Και αυτό το αφήνουμε κι όσο το αφήνουμε τόσο αλλοτριωνόμαστε και τελικά φθάνουμε στην κατάσταση ρομπότ, δηλαδή κίνηση , προγραμματισμός και τίποτα άλλο. Το συναίσθημα δε βρίσκει χώρο να κινηθεί ελεύθερα, λειτουργεί προγραμματισμένα βάσει των εικόνων που προβάλλονται καθημερινά μπροστά μας , ειδικά από την τηλεόραση…

Εκεί που κάθεσαι να δεις μια ταινία για να ξεφύγεις λίγο από το άγχος της μέρας, πολιορκείσαι από διαφημίσεις για τα πιο πιθανά και απίθανα πράγματα . Αντί λοιπόν να χαλαρώσεις και να ξεφύγεις από το τρέξιμο, μπαίνεις στη διαδικασία (ασυναίσθητα) της πρόκλησης αναγκών που στην ουσία δεν αντιπροσωπεύουν συνήθως πραγματική σου ανάγκη, παρά μόνο πλαστή ανάγκη βάσει της εικόνας που έλαβες εκείνη τη στιγμή.

Για παράδειγμα αυτό μας συμβαίνει και στο σούπερ μάρκετ. Κάποτε οι άνθρωποι πήγαιναν στον μπακάλη , το μανάβη , τον κρεοπώλη και αγόραζαν αυτά που χρειαζόντουσαν για να περάσουν. Σήμερα πάμε στο σούπερ και ότι βλέπουμε μπροστά μας και το λαχταρίσουμε ή τέλος πάντων μας κινήσει την περιέργεια να το δοκιμάσουμε ή να το γευτούμε , το ρίχνουμε στο καλάθι είτε το χρειαζόμαστε , είτε όχι. Και πόσα άχρηστα δεν κουβαλάμε σπίτι, και πόσα δεν πετάμε από τα τόσα παραπανίσια που πήραμε και δεν καταναλώσαμε…

Θα μου πείτε βέβαια και τι να κάνουμε; να μην πάμε ξανά στο σούπερ μάρκετ ή να μην δούμε ξανά τηλεόραση ; Και τα δύο δεν είναι λύση. Η μεν τηλεόραση έχει και τα θετικά της και εδώ που τα λέμε, από τις διαφημίσεις συντηρείται, πως θα τις καταργήσει λοιπόν; Το δε σούπερ μάρκετ έχει και αυτό τα θετικά του, όπως το ότι βρίσκεις τα πάντα και δεν χρειάζεται να αλλάξεις 2-3-4 μαγαζιά για να πάρεις ότι χρειάζεσαι ή ακόμη θυμάσαι κάτι που χρειάζεσαι βλέποντας το μπροστά σου. Η λύση λοιπόν έχει να κάνει με μας τους ίδιους. Αν καταφέρουμε να κοντρολάρουμε το μάτι μας (το μάτι λένε είναι αχόρταγο) και να στεκόμαστε στις εικόνες που πραγματικά έχουμε ανάγκη ή μας είναι χρήσιμες, τότε και τα δύο είναι αβλαβή πλέον ως προς εμάς με ότι κι αν δείχνουν με ότι κι αν πουλάνε…

Αν πάλι δεν μπορούμε να το πετύχουμε και συνεχίζουμε την τακτική της ‘’ακούσιας’’ υπερκατανάλωσης, τουλάχιστον ας είμαστε ελεήμονες. Κάποιος παππούς κάποια γιαγιά ή κάποια πολύτεκνη οικογένεια θα βρίσκεται κοντά μας, (αρκεί να ψάξουμε, θα βρούμε) οπότε κάθε φορά που κουβαλάμε σπίτι τόσα παραπανίσια, προτού χαλάσουν ή λήξουν, ας τους τα δώσουμε…θα πιάσουν τόπο! Θα έχουμε έτσι μία εξισορρόπηση , ήτοι αποδοχή της αδυναμίας μας του να έχουμε τον έλεγχο των αναγκών μας και επέκταση οριζόντων και ηθική ικανοποίηση, προσφέροντας κάτι σε κάποιους άλλους ανθρώπους.

Είναι τραγικό να συναντάς σήμερα ανθρώπους που ψάχνουν μες τα αναποδογυρισμένα καφάσια της λαϊκής να βρουν μια ντομάτα , πατάτα ή κάποιο φρούτο ξεχασμένο για να πλανέψουν την πείνα τους. Σκηνές κατοχής που ακούγαμε από τις περιγραφές των γονιών μας. Μόνο που τώρα είμαστε εξήντα χρόνια μπροστά από τότε και σε καιρό ειρήνης!!

Και δείχνει πλάνα η τηλεόραση , πομπώδης παρουσίαση του θέματος, και αυτό είναι όλο. Το είδαμε… πάει ήρθε το επόμενο πλάνο που μας μεταφέρει στη χλιδή της ζωής του τάδε και στα εκατομμύρια που εισπράττει το μήνα π.χ. Μέσα σ’ αυτό τον καταιγισμό λοιπόν εναλλασσομένων πλάνων και θεμάτων , περνούν όλα σαν μια ταινία που μετά μια ώρα την έχουμε ξεχάσει…

Ας βάλουμε το μυαλό μας λίγο να δουλέψει πάνω στο κάθε τι που μας περνάνε… Ας κάνουμε συνειδητές επιλογές ακουσμάτων και θεαμάτων, ας έχουμε τέλος πάντων προσωπική γνώμη και άποψη και κρίση και ας πάψουμε να θεωρούμε τα πάντα δεδομένα όπως τα βλέπουμε και όπως τα ακούμε και να τα καταγράφουμε στο δικό μας δίσκο επεξεργασμένα! Δε σας έτυχε κάποια στιγμή να προσπαθείτε να αναλύσετε και να εξηγήσετε κάτι σε κάποιον για να βγει από κάποια πλάνη ας πούμε , κι εκείνος πολύ φυσικά να εμμένει στη δική του εξήγηση ή παρατήρηση ή περιγραφή , που δεν είναι άλλη από αυτή που άκουσε; Ή το λέει κιόλας : ‘’ Μα το είπε και η τηλεόραση, έτσι είναι!’’…

Οι πληροφορίες που λαμβάνουμε (και είναι πολλές και ποικίλες ) είναι για να τις δουλέψουμε με το δικό μας νου και να φτάσουμε κάπου καλύτερα, κι όχι απλά για να τις καταγράφουμε μηχανικά και σαν ρομπότ να ακολουθούμε. Ναρκωνόμαστε και μόνο τρέχουμε …

Ορισμένες διαφημίσεις όταν τις ακούς και πολύ περισσότερο τις βλέπεις, σε κάνουν να αναρωτηθείς σε τι δείκτη νοημοσύνης απευθύνονται! Και η απάντηση είναι τραγική γιατί αναγνωρίζοντας το δείκτη στο περίπου , ταυτόχρονα το γεγονός ότι πουλάνε ,( όπως και τόσα φαιδρά θέματα και ανούσια που παρουσιάζονται από Κανάλια), σε κάνει να απορείς για την νάρκη του εγκεφάλου του κόσμου!!

Αλήθεια , εκπομπές για σκεπτόμενους , εκπομπές που ανοίγουν ορίζοντες στο πνεύμα, Λογοτεχνικές, Ιστορικές γιατί αποφεύγονται; Ναι , ξέχασα το πνεύμα δεν είναι εμπορικό, δεν πουλάει!… Ποιος νοιάζεται για ένα ποίημα ή για τους ήρωες του ‘’21 ή για την υπόλοιπη Ιστορία μας!

Το φλέρτ πέθανε προ πολλού, μαζί με αυτό και ο ρομαντισμός της ψυχής και του μυαλού. Σήμερα βλέπεις κάποιον / κάποια και πριν καλά- καλά μάθεις το όνομά του/της ένα κρεβάτι κάπου και αυτό ήταν όλο κι όλο, ή κάπως έτσι ξεκινάει μια σχέση… Το καταλάβατε ή όχι ότι μαζί με την ταφή του ρομαντισμού αποχαιρετίσαμε τη χαρά, το ανέβασμα, την ομορφιά, το ενδιαφέρον για ζωή και τόσα άλλα; Κάπου θεωρώ ότι πιάσαμε πάτο , δεν πάει άλλο, για αυτό όλο και κάποια( μηδαμινή σε ποσοστό) μερίδα έχει αρχίσει να ψάχνεται και να αναζητά συναισθηματική κάλυψη και χαρά.

Πατάμε ένα κουμπί και τα έχουμε όλα μπροστά στα μάτια μας, χορταίνουμε με το μάτι , οπότε γιατί να μας διεγείρει το φυσικό που υπάρχει γύρω μας . Βλέπεις νέα παιδιά στα μπαράκια, με ένα ποτήρι στο χέρι σαν υπνωτισμένα , όρθια και πολλές φορές έξω στο δρόμο γιατί δεν χωράνε μέσα, να συζητάνε μεταξύ τους, αγόρια με αγόρια και κορίτσια με κορίτσια, χωρίς ενδιαφέρον για το ‘’παιχνίδι’’ που ζήσαμε τουλάχιστον εμείς, η γενιά των 40άρηδων. Το πλησίασμα αν γίνει είναι απλά για ένα ποτό που θα συνεχίσει σε κάποιο κρεβάτι !

Χορτάσαμε πια από τα πάντα, πώς και τι να μας συγκινήσει πλέον…΄Ότι θέλουμε το αρπάζουμε και το έχουμε αμέσως, οπότε σε λίγο το βαριόμαστε, δεν μας συγκινεί , παύει να έχει ενδιαφέρον! Η συγκίνηση , ο ενθουσιασμός, η επιθυμία, είναι απόρροια παιχνιδιού μυαλού και συναισθημάτων. ΄Όταν τα αφήνουμε απ’ έξω, έγινε πια το παιχνίδι κοινότυπο, συνηθισμένο, χωρίς φαντασία, απλά μερικές στάνταρ κινήσεις και διαθέσεις!

Ας δοκιμάσουμε να ερωτευτούμε ξανά τη ζωή, τον κόσμο γύρω μας, τα πάντα. ΄Ένα ζεστό βλέμμα, ένα χαμόγελο φτάνει για να γεμίσεις τη μέρα σου με αισιοδοξία και ζωντάνια! Ας προσπαθήσουμε να το δείξουμε και στα παιδιά μας, μπας και ξαναδούμε γελαστά πρόσωπα, μπας κι ακούσουμε ξανά γέλια στους δρόμους και στα μπαλκόνια, μπας και ξαναβρούμε το φως μας!!
==========================================================================
ΝΙΚΗ-ΑΝΝΑ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΥ (04.09.2003-Δημοσιευμένο) 

http://johnprevenios.ning.com/profiles/blogs/skorpies-skepseismhepos




Nianna''s music


Posts